Seoul: [1024 x 576]

FML.

—

I’m so upgrading to 3x[1920 x 1200] when I get home.

“I am a soldier of the king and the people.
We swear to protect the royal legacy and we sacrifice for it.
And we have to serve people.”

- Colonel Sansern Kaewkamnerd

BK Magazine’s First Person column,
June 11th, 2010 issue.

Maybe he’s subtly telling us about his priorities, or maybe it’s just me being paranoid.

I think it’s actually a good interview, I recommend reading it,
but if you couldn’t grab that BK magazine issue,
here’s the essential: He’s not gay and he thinks Boom Panadda is bright and sexy.

เมื่อก่อนผมไม่ค่อยอะไรกับคุณปลิ้ม (ม.ล. ณัฐฏกรณ์ เทวกุล) นะ เฉยๆมาก เพราะเมื่อก่อนผมไม่มีสิทธิ์เลือกตั้ง แล้วก็ไม่ค่อยดูทีวีอยู่แล้ว

แต่หลังจากดูคลิปนี้แล้ว ที่คุณปลิ้มวิจารณ์ mindmap ของศอ.ฉ. แล้วก็ตั้งคำถามและประเด็นต่างๆไว้

ผมจะซื้อ Nissan Tiida ใช้ยาสีฟัน Saltz ฟัง The Album อยากบอกต้องออกเทป ซื้อแผ่นแท้หนัง “ถอดรหัส วิญญาณ” แล้วก็ดู VoiceTV ครับ

ปล. ได้โปรดอย่าเอาเก้าอี้มานะครับ ผมขี้เกียจหลบครับ ทุกวันนี้ก็หลบทั้งวันแล้ว

ปล2. ถ้าอยากรู้แนวคำตอบของคำถามที่คุณปลิ้มทิ้งไว้ตอนท้าย ไปดูในความเห็นวีดีโอนี้ครับ

ปล3. ฝากบทความยาวๆนี้ไปอ่านกันเล่นๆครับ

• เซ็นลาดโดนม็อบคนกรุงบุก (ถ้าเป็นเสื้อๆ เสนอให้เรียก “กลุ่มคนเสื้อแบรนด์เนม” ฮะ) พี่น้องครับ ผมในฐานะคนที่ไปทุกวัน ผมบอกได้เลยว่า ไม่ได้ถูกจริงครับ แล้วก็เอาอะไรก็ไม่รู้มาขายด้วย ขอผมเดินห้างอย่างสันติอหิงสาเถอะครับ อย่าแห่กันมาเลย รถติด คนแน่น
• นั่งอ่านข่าวไอที ก็โดนกระแสข่าว iPad กลบหมด เอือมฮะ คือมันเริ่มซ้ำซากแล้ว (จริงๆก็เล็งๆไว้อยู่เหมือนกัน แต่แพงไปนิด เหตุผลเดียวกันว่าทำไมผมไม่ซื้อ iPhone หรือ MacBook ไม่ใช่ไม่ชอบนะ แต่มันเกินงบ แล้วก็ยังหาข้ออ้างสาเหตุที่ต้องใช้ไม่เจอ แต่ถ้าเกิดใครให้มาใช้ฟรีก็เอาฮะ)
• กลับมาอ่านข่าวการเมือง… ก็มีแต่เรื่องเศร้า แบบว่าช่วงนี้เข้าไปอ่านใน twitter timeline แล้วก็เซ็งๆฮะ ไม่ใช่กองเชียร์หรือกองด่าหรือกองแอ๊บหรือกองด่าคนแอ๊บนะฮะ เซ็งกองแช่งฮะ (แมนยูปีนี้ได้แค่ถ้วยเล็ก T_T)
• ว่าจะไม่แฉลบมาเรื่องบ้านเมืองแล้ว (พยาย๊าม พยายามจะไม่แคร์สื่ออยู่ ยังไงก็โดนปิดไปครึ่งนึงแล้ว) ขอซักนิดละกัน

ยังจำเพลงนี้ได้มั้ยครับ? (ฟักกลิ้งฮีโร่ – ราตรีสวัสดิ์)

อย่าลืมนะครับ ว่ายังมีคนปกป้องชาติเราอยู่ ทำให้เรานอนหลับสบายกันได้

แม้จะไม่ได้สู้ในเมืองหลวง หรือสู้เพื่อให้พารากอนเปิด

(รู้สึกคนกรุงจะเดือดร้อนกันมากเรื่องพารากอนปิดเนี่ย! แล้วก็แห่มาเซ็นลาดกันแทนน่ะนะ! ชิส์ชิส์)

ปล. วันก่อนเจอคุณพี่กอล์ฟ (ฟักกลิ้งฮีโร่) ตัวเป็นๆ แบบว่า… ตัวใหญ่ฮะ เคราเท่ด้วย!

ปล2. เพลงนี้โดนตอนเขาบอกว่าตอนกินเหล้าอยู่นั่งเล่นนี่แหละ ถึงผมจะกินอยู่อีกร้านใกล้ๆกันก็เถอะ

ปล3. แถมไม่เป็นทหารแล้วไปฉลองด้วยนะ! เลวได้ใจมากเรา -_-

ปล4. เผื่อใครสงสัยว่าผมสีอะไร แล้วก็ผมคิดยังไงกับเหตุปะทะทั้งหลาย

ปล5. แล้วก็ไอ้ตั้งกลุ่มมั่นใจคนไทยล้านคนใน Facebook กับ Broadcast ข้อความใน bbm เนี่ย เลิกเถอะครับ คือจะตั้งกลุ่มมีความคิดเห็นแตกต่างกันเนี่ย ผมโอเคครับ แต่ไม่ต้องยัดเยียดให้ผมนะครับ โคตรน่ารำคาญครับ ผมไม่อยากรู้เบอร์มือถือของแกนนำนปช. ครับ แล้วผมก็ไม่ค่อยเห็นด้วยด้วยที่คุณไล่ให้ม็อบไปกินหญ้า เผาหญ้าแล้วสูดควันกันดีกว่านะครับ เพราะผมถือว่าคุณเห็นมนุษย์มีค่าไม่เท่ากันครับ

ปล6. ขอไว้อาลัยให้ผู้เสียชีวิตทั้งเจ้าหน้าที่ในภาคใต้ เจ้าหน้าที่ในเมืองหลวง ม็อบ ไว้ ณ ที่นี้ครับ ไม่ชอบเห็นเลือด (ยกเว้นบริจาค) ครับ

ต้องมา”ทำหน้าที่ของชายไทย” (นึกว่าหน้าที่คือหลีสาวซะอีก)

แหกขี้ตาตื่นตั้งกะตีสี่ (ความจริงนอนไม่หลับมาหลายวันแล้วล่ะ)

ไปถึงสถานที่ตีห้าครึ่ง ไม่เห็นมีใครเลย นัดหกโมงเช้า ทหารก็มาหกโมงเช้าเป๊ะๆ

เคารพธงชาติเจ็ดโมงเป๊ะ (เหมือนจะผิดเวลาเนอะ -_-) แล้วก็ฟังเขาอธิบายขั้นตอน แล้วก็รอเรียกชื่อขึ้นไปคัดเลือก

มีคนไปเกณฑ์ประมาณ 400 คน มายื่นผ่อนผันไปซะ 150 คน (เฮ้ย) เหลือคนคัดตัวแค่ 250 คน

ผมโดนเรียกขึ้นไปประมาณคิวที่สามสิบไม่ก็สี่สิบนี่แหละ เขาให้เอาหลักฐานติดตัวไปดังนี้:

- บัตรประชาชน
- สด.9 ใบขึ้นกองเกิน
- สด.35 หมายเรียก
- หลักฐานทางการแพทย์ พวกฟิล์มเอ็กซเรย์ ถ้าคิดว่าตัวเองทุพพลภาพไม่ผ่านเกณฑ์แน่ๆ
- หลักฐานทางการศึกษา เอาไว้ลดวันประจำการ (ใช้ transcript ตัวจริงนะจ๊ะ)

เอาจริงๆแล้วก็ใช้แค่บัตรประชาชนกับหลักฐานทางการแพทย์ฮะ ขั้นตอนนี้ พอขึ้นไปแล้วก็จะโดนมาร์คเลขบนแขนแบบนี้

แล้วก็ให้นั่งรอเรียก (อีกละ) ไปปั๊มนิ้วบนขั้วที่สองของสด. 43 (มีสามขั้ว ขั้วแรกอยู่ติดกับสมุด ขั้วที่สองทหารเก็บเป็นหลักฐาน ขั้วที่สามจะให้เราเก็บไว้ตอนจบงาน)

แล้วก็ไปนั่งรอเรียกไปตรวจร่างกาย ก็ให้ถอดเสื้อ (อ๊าง) กับถลกขากางเกงขึ้น (แนะนำให้ใส่ขาสั้นไป ผมใส่ขาเดฟไป น้ำตาแทบไหล พับไงฟะ)

ตอนตรวจก็ไม่มีอะไรมาก เขาก็ให้ยืนเรียงแถว (แถวผม 7 คนเอง) แล้วก็เหยียดแขนตรง เขาก็จะดูรวมๆ ดูนิ้วว่าไม่ผิดปกติ เช็คหูว่ามีครบรึเปล่า แล้วก็ถามว่ามีโรคประจำตัวมั้ย ได้ยินเท่ากันสองข้างป่าว สายตาสั้นเท่าไหร่ น้ำหนักเท่าไหร่ (ถ้าเยอะเข้าเกณฑ์เขาจะให้ไปชั่ง แต่ผมก็อดอีก เพราะบอกไปว่า BMI 26.5 เมื่อก่อน 29.5 เกณฑ์ที่ไม่ผ่านคือ 35 อัพนู่น ต้องกลมเป็นซูโม่แล้วนั่น)

ผมโดนหัวหน้าแพทย์ตรวจ (เป็นร้อยเอกหญิง แบบว่าน่ารักด้วยอะ) เกือบตอบแล้วว่าโรคหัวใจกำเริบเลิฟ 5555 แต่เมื่อวานไม่กล้าเกรียนอะไรทั้งสิ้น เดี๋ยวซวย สห.ยิ่งเยอะๆอยู่

สเต็ปนี้ใครเป็นพระหรือกระเทย จะไม่ต้องถอดเสื้อ เขาจะแยกไปตรวจแบบไพรเวท กระเทยทุกคนจะเป็นคนประเภทที่ 4 (จิตไม่ปกติ) ก็ขั้นตอนนี้แหละ เอาจริงๆเขาเขียนอะไรที่ไม่ใช่ประเภท 1 ก็ดีแล้วล่ะ

แล้วก็ไปนั่งรอตรวจวัดขนาด ก็ไม่นานนะ วัดส่วนสูงกับวัดรอบอก สเต็ปนี้ที่เห็นจะตกกันคือเด็กแว้นฮะ ไม่ส่วนสูงไม่ถึงก็รอบอกไม่ถึง แบบว่าตัวเล็กเกินอะ ถ้าส่วนสูงไม่ถึง 160 เขาจะให้เป็นประเภทคัดรอง (เป็นตัวสำรองจับสลาก) ถ้ารอบอกไม่ถึงนี่เขาให้เป็นประเภทสองเลย ไม่รับ อิผมนี่ก็ผ่านสบายๆสิฮะ วัดส่วนสูงออกมา 177 (เจอกระดานเคาะหัวตอนวัด แทบทรุด หายไป 2-3 เซน) รอบอกก็เกินเกณฑ์มา 15-20 เซน สบายบรื๋อ

รวมออกมาแล้ว ผมเป็นประเภท “สมบูรณ์ดี กลุ่มที่ 1″ คือเทียบแล้วก็ประมาณเนื้อหมูเกรด AA พร้อมขึ้นเขียง อะไรแนวๆนั้น เขาก็บอกว่าตอนบ่ายมาจับสลาก (เหมือนจะได้รางวัลไงงั้น)

ตอนบ่ายเนี่ย บ่ายโมงนี่เขายังเรียกอีกแขวงไม่เสร็จเลย สามโมงนี่เพิ่งเรียกคนผ่อนผันขึ้นไป มีบิ๊กทหารมาดูด้วย ประมาณว่าตัวเต็งผบ.ทบ.คนต่อไป นั่งซีรีส์ 7 คันงามมา มีนายทหารมายืนรอเพียบ พอบิ๊กกลับ นายทหารก็กลับ (ดีมะๆ)

กว่าจะได้ขยับตัวอีกทีก็เกือบๆหกโมงน่ะ ถึงจะเรียกมานั่งรวมกันอีก

พอมารวมกัน เขาก็แยกเป็นห้ากลุ่ม (เขตผมมีสองแขวงฮะ) แขวงนึงมีสองกลุ่ม คืออายุถึงพอดี กับอายุเกิน แล้วก็คนที่สละสิทธิ์ผ่อนผัน (คือขอผ่อนผันมาแล้ว แต่จะจับเลย) แล้วเขาจะให้ส่งตัวแทนไปจับสลากเพื่อเรียงลำดับว่ากลุ่มไหนจับก่อนจับหลัง กลุ่มผมกลุ่มที่สามฮะ

แล้วก็นั่งรอเขาก็เรียกชื่อขึ้นไปนั่งเรียงแถวอีก แต่เขาดันทะลึ่งเรียกกลุ่มผมขึ้นไปก่อน (แล้วก็เนียนไม่บอกด้วยนะว่าให้ไปนั่งเฉยๆ) ก็หน้าซีดสิฮะ นั่งมันแถวที่สองจากเวทีเลย แบบว่า ringside สุดๆ เขาก็ทำลายเล่มสด.43 ที่เหลือทั้งหมด จะได้โชว์ว่าไม่ได้โกงนะเฟ้ย (แต่ผมว่าจะฉีกออกไปตอนไหนก็ได้นะ) วิธิทำลายก็ง่ายๆ ให้ทหารเรือเอาลิ่มตอกให้มันทะลุ แล้วก็โชว์ว่าทะลุแล้วนะเฟ้ย (เล่มสุดท้ายไม่ทะลุ แต่เขาก็เนียนนะ)

ทีนี้เขาก็มาอธิบายฮะ ว่ามีโควต้ารับทหารเท่าไหร่ มีคนสมัครแล้วกี่คน รวมแล้วมีใบแดง 41 ใบ (ทบ.1 10 ใบ, ทบ.2 24 ใบ, ทอ.2 7 ใบ เหมือนเขาจะสับสนทอ.กับทร.กันเองนะ) จากคนที่มาเกณฑ์ 400 คน เหลือรอดมาจับสลาก 150 คนฮะ ก็เหลือใบดำ 109 ใบ

ตอนนั่งรอจับก็คำนวนโอกาสโดนทหาร 27.33% ฮะ ประมาณ 1 ใน 3-4 คนนี่เอง ลุ้นกันหัวทิ่มแน่

เขาก็เอาสลากในกระติกสังกะสี แล้วก็เชคแบบ Mr.Shake (ฮา) แล้วก็ให้พระที่มาเกณฑ์เขย่าด้วย

(ใช่ครับ กระเทยไม่ต้องจับสลาก แต่พระต้องจับสลากฮะ โคตรจะ make sense ฮะ ถ้าใครไม่อยากเป็นทหารแล้วก็บ้าพอ แนะนำให้เป็นกระเทยชั่วคราวฮะ ไปทำนมมา แด๊กยาคุมให้ผมยาวๆ แค่นั้นแหละ แต่งหน้าไปด้วยนะ!)

แล้วก็นั่งรอเขาเรียกชื่อขึ้่นไปจับใบดำใบแดงฮะ (ใบดำเป็นกระดาษสีขาว เขียนตัวหนังสือสีดำว่า “ดำ” แบบหนาๆ ใบแดงเป็นกระดาษสีขาว เขียนตัวหนังสือสีดำว่า “ทบ.๑” แบบไม่หนา)

อิแถวแรกที่โดนได้ใบดำหมดเลย แถวที่สองได้ใบแดงคนเดียว แล้วก็มาแถวผม ประมาณแถวที่สี่ไม่ก็ห้านี่แหละ ผมอยู่ท้ายแถวเลย

สี่คนแรกใบดำ สี่คนถัดมาแดงหมดเลย!!!! (ทบ. 3 คน แล้วก็พระได้ ทอ.) ผมก็เครียดแล้วฮะ มันอั้นมาแจ็คพ็อตกันแถวนี้นี่เอง พระยังไม่รอด แล้วมารอย่างผมมันจะรอดไงฟะเนี่ย

คนก่อนผมก็นัดกันว่าดำด้วยกันนะ อย่าทิ้งกู (เป็นเพื่อนกันช็อตนั้นน่ะแหละ) แล้วเขาก็จับได้ใบดำ

แล้วก็คิวผม ขึ้นไปจับแบบซือๆเลย ยกมือตรง แล้วก็จกกระติก ผมก็เอาใบแรกที่โดนมือน่ะแหละ

แล้วก็รอเขาคลี่ แล้วก็ประกาศว่า “ดำ” (กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด)

แทบกระโดดแอร์จอร์แดน แต่เหนื่อยแล้ว ยกแขนแบบปาเกียวพอ

ก็ไปรับสด.43 ที่มีลายนิ้วมือกรรมการ แล้วก็ปิ๊กบ้าน นอนหลับฝันดี ไม่ต้องซาบซึ้ง!

—

หมายเหตุ:

ผมไม่ได้เรียนรด.ฮะ เพราะผมเข้ามหาลัยเร็ว ไม่งั้นผมต้องหัวเหม่งจนถึงปี 2

ผมไม่ได้ยัดเงินฮะ เพราะเผื่อผมได้เป็นนายกในอนาคต แล้วมีคนมาตั้งแง่ นี่จะซวยเหมือนนายกสุดหล่อคนปัจจุบัน

ผมไม่ได้ใช้เส้นฮะ เพราะกินเกาเหลา

ผมไม่ค่อยได้ถ่ายรูปมาฮะ เพราะตื่นเต้น เหนื่อยด้วย ไม่มีอารมณ์ถ่าย lol

1. Cheap Nike Bag – ซื้อมาจากเกาหลีประมาณ 450 บาท เมืองไทยขายประมาณ 800 นิดๆ ใช้ดีมาก ขอแนะนำ!
2. Pen and scrap paper – เมื่อก่อนพกสมุด Moleskine เพื่อความหล่อ แต่ตอนหลังๆจนมากเลยพกเศษกระดาษเอา – ค้นพบว่าเวลาจะอธิบายอะไรให้ใครฟังเนี่ย เขียนใส่กระดาษได้ผลที่สุด เอาไว้จดอะไรเร็วๆได้
3. Book – เป็นคนติดการอ่านมาก พกหนังสือติดตัวเอาไว้อ่านเวลาอยู่บนรถนี่ฆ่าเวลาได้อย่างยอดเยี่ยม แต่บางทีก็เผลอหลุดเหมือนกัน แบบว่าเงยหน้าขึ้นมาแล้วลืมไปว่าไม่ได้อยู่ในหนังสือ -_-
4. Camera & Tripod – อันนี้ขาดไม่ได้เลย ไปไหนก็ต้องมีกล้อง ไม่งั้นจะขาดใจตาย (บ้าเนอะ) ขาตั้งซื้อมาจาก Daiso 60 บาทเท่านั้น (คุ้มมั้ยล่ะ)
5. Khun Saab Sueng – เป็นเครื่องเตือนใจว่าเราซาบซึ้ง ควรกลัดไว้เวลาไปดูหนัง
6. Car Key & Parking Card – ไม่พกไว้ในกระเป๋ากางเกงเพราะมันเทอะทะมาก พกเวลามีอารมณ์จะขับรถนี่แหละ (ปกติขี้เกียจขับ จากใจจริง)
7. MP3 – นี่ก็จำเป็นมาก โดยเฉพาะเวลาขึ้นแท็กซี่แล้วไม่อยากฟังวิทยุกีฬาสีหรือเพลงแปลกๆ แล้วก็เวลาขึ้นบีทีเอสด้วย เดี๋ยวนี้โฆษนาบังคับกันมาก
8. USB Charger – ซื้อมาร้อยกว่าบาทตั้งนานแล้ว มีประโยชน์อย่างไม่น่าเชื่อ
9. MicroUSB cable – เอาไว้ต่อกับข้อ 8 แล้วชาร์จ BlackBerry เพราะแบตไปไวมาก (ส่วนที่ชาร์จ BlackBerry จริงก็ไม่อยากพกมา รู้สึกว่ามันเป็นของมีราคา -_-)
10. Flashdrives – ไม่น่าเชื่อว่าพกตั้งสามอัน อันขาวเอาไว้เก็บงาน อันสีเงินเอาไว้เก็บโปรแกรม (boot ได้ด้วยนะ) ส่วนสีดำมีไว้เก็บไวรัส
11. Perfume – ไม่ได้เจ้าสำอางนะ แต่เป็นคนติดน้ำหอม (สินะ) แล้วก็บางทีตัวเหม็นมาก 555
12. Napkin – ผ้าเช็ดหน้าหรือทิชชู่ก็ได้ แต่ต้องพกอะไรไว้เช็ดซักอย่าง
13. Medicine – คืนก่อนพลาดเล็กน้อย “ข้อเท้าอักเสบเนื่องจากพลิก” (ใบรับรองแพทย์เขาว่างั้น) เลยได้พกยาเพียบ แต่ปกติก็มีพาราติดตัวอยู่แล้ว เพราะได้ใช้แน่นอน!

Here’s the original:

And here’s the reversed version:

Cool eh? Sounded like someone talking about grenade or something?

Anyway, it’s almost 7, so I’m too lazy to try to make out those words -_-

—
And I still don’t know what on Earth is this thing:

(from S01E13: The Bat Jar Conjecture, Go Polar Bear!)

Edit: oh wait, I’ve found the answer.

The final question in the physics bowl is the so-called first-order Feynman-diagram for the electromagnetic scattering of an electron with a muon combined with its associated amplitude-formula. The Feynman-formalism is the key-element in modern particle physics, so it is impossible that none of the PMS-guys recognize it and even Sheldon is not able to solve a calculation that could actually be given as homework to a physics student in his third or fourth year. Also, the given answer 8πα is actually not the correct solution to the given formula.

แล้วพอมาตอนเย็นก็เจอแจ็คพอตแตกฮะ (แตกจริงๆนะ)

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้ออกไปจ่ายบิล AIS ที่เซ็นลาดแล้วพอจะกลับ ก็เดินเหม่อๆ ดูร้านเบียร์บ้าง อะไรบ้าง

แล้วหัวก็ไปเขกกับมุมของอิรั้วนี่ (ประมาณอันที่สามหรืออันที่สี่จากทางซ้ายนี่แหละ)

ตอนแรกก็เจ็บหัวนะ แต่ก็คิดว่าหัวโน ก็เลยเดินต่อ แต่พอเดินมาได้ซักพักก็รู้สึกว่าเลือดมันไหลลงมาเกือบๆถึงหน้าผากแล้ว

ข้างในมีเล่าต่อ แต่ถ้าใครกลัวเลือดหรือแผล (นิดหน่อยเอง) ก็อย่าดูต่อเลยนะเธอว์~

ก็เลยลองนั่งสำรวจแผลดู เลือดนี่ก็หยดไปเรื่อย สงสัยจะลึกพอสำออย

ตอนนั้นเลือดไหลมาถึงปากแล้ว (แซ่บมาก) หน้าตาพอจะรู้สึกได้ว่าเหมือนเพิ่งหลุดมาจาก Crows Zero หรืออะไรเทือกนั้น

ก็เดินหน้าอาบเลือดไปยัง Watsons ให้เขาล้างเลือดให้นิดๆหน่อยๆ กับให้ดูแผล (ขอบคุณสองสาว Watsons ชั้นใต้ดินเซ็นทรัลลาดพร้าวไว้ ณ ที่นี้ก่ะ)

สรุปว่าแผลไม่ใหญ่มาก ก็เลยนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลวิภาวดี (รถติดโพด คนกลับมากรุงเทพฯหมดแล้วสินะ)

พอไปถึงโรงพยาบาลก็นั่งลงทะเบียน จนพนักงานเขาทักว่าเลือดจะเข้าตาแล้ว (เพลินสินะ) เลยโดนย้ายไปห้อง

(พี่สาวพยาบาลในห้องฉุกเฉินเขาเรียกเราว่า “คนไข้” อะ บอกให้เรียกน้องหรือเรียกชื่อก็ไม่ยอมนะ ยืนยันว่าจะเรียกว่าคนไข้ สงสัยเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ?)

โดนจับนอนเตียง แล้วก็โดนจับโกนผมบริเวณแผล เลยได้จังหวะถ่ายแผลมาดูเล่น แผลเล็กๆแต่เลือดไหลเยอะใช้ได้เลย

หมอบอกว่าสองเข็มนะเธอว์ ก็เลยโดนเย็บไปสองเข็ม กับฉีดกันบาดทะยักอีกเข็ม

นัดตัดไหมอาทิตย์หน้า ได้ Dicloxacillin กับ Paracetamol (ซาร่าที่รัก) มาแซ่บ

แต่ไอ้ที่สำคัญยิ่งคือ ห้ามแผลโดนน้ำอาทิตย์นึง! แล้วเฮาจะสระผมยังไงเนี่ย

(จะลองสระด้วย Baking Soda ดีมั้ยเนี่ย?)

แต่สุดท้ายก็ใช้วิธีใช้แผ่นสำลีแปะแผลไว้ตอนสระผม แล้วก็สระแบบระวังๆเอา รอดเหมือนกันนะ แต่เมื่อยเอาเรื่องเลย

พอเป่าผมเสร็จ ค้นพบว่ามันเด่นเหมือนกันนะไอ้ที่โดนโกนไป แถมเป็นสีแดงๆนี่แอบชัดเหมือนกัน

แต่โชคดีที่มันอยู่บนๆนิดนึง ถ้าไม่ก้มหน้าก็ไม่มีใครเห็นสินะ

ก่อนอื่นเลยมาดูดีกว่าว่า 2009 เราทำตาม resolution ที่ตั้งไว้ได้กี่อย่าง:

1. เรียนให้มันจบ = จบแล้ว! (1 คะแนน)
2. หางานทำ = ไม่มีงานประจำ แต่ก็มีงานบ้าง (0.5 คะแนน)
3. ขี้เกียจให้มันน้อยลง = ขี้เกียจกว่าเดิมอีก (0 คะแนน)
4. ตั้งใจทำงานพอสมควร = ก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง (0.5 คะแนน)
5. กินเหล้าไม่เกินอาทิตย์ละครั้ง = กินเกือบทุกวัน (0 คะแนน)
6. พักผ่อนเป็นเวลามากขึ้น = หลังๆได้นอนเยอะขึ้นนะ แต่ก็ไม่ค่อยเป็นเวลา (0.5 คะแนน)
7. หัดใช้ Python, Ruby = Python พอรู้เรื่องนิดหน่อย แต่ Ruby ไม่รอด (0.5 คะแนน)
8. ใช้ PHP, SQL, jQuery ให้มันคล่องๆ = ใช้ไม่คล่องเหมือนเดิม (0 คะแนน)
9. มีความอดทนมากกว่านี้ = ปีนี้อดทนขึ้นพอสมควร แทบไม่มีเรื่องชกต่อยเลย (1 คะแนน)

รวม: 4/9 คะแนน เกินเป้ามาหนึ่งคะแนน

มาดู resolution ของปีนี้บ้าง

1. เรียนให้ได้อย่างต่ำ B+ ทุกตัว – เอาเกรดเฉลี่ยราวๆ 3.5 (คือต่ำสุด C+ เพราะฉะนั้น B+ จะกำลังดี)
2. เก็บเงินให้ได้ – สำหรับปี 2011 ว่าตอนนั้นจะอยากเรียนปริญญาอีกใบ หรือจะทำกิจการอะไร น้องสาวน้องชายใกล้จะขึ้นมหาลัยแล้ว เพราะฉะนั้นเราควรจะรบกวนพ่อแม่ให้น้อยลง
3. ลดน้ำหนักอีก 10 กิโล – เรื่องของเรื่องคือตั้งแต่เรียนจบมาก็น้ำหนักลงอย่างไม่มีสาเหตุ เกือบๆ 20 กิโล จนทุกคนทักว่าผอมลง มีกำลังใจในการลดต่อ ตอนนี้ BMI อยู่ที่ 26.2 กะไว้ว่าจะให้เหลือราวๆ 23.5 จะดีมาก
4. ออกกำลังกาย – มาจากข้อที่แล้ว เพราะปีที่ผ่านมาแทบไม่ได้ออกกำลังกายเลย ถ้าไม่นับเต้นในผับกับเดินไกลๆ แล้วก็ไหนๆที่คอนโดก็มีฟิตเนสกับสระว่ายน้ำที่ดีพอสมควรแล้ว ควรจะไปใช้สิทธิบ้าง ตั้งเป้าไว้ว่าจะมีกล้ามลางๆ (คงไม่เป็นเหมือนอิตา Jacob นะ น่ากลัว >w<)
5. ผ่านการเกณฑ์ทหาร – อันนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเองซักเท่าไหร่ แต่เดือนเมษานี้ถึงคิวคัดเลือกทหารแล้ว ถ้าผ่านได้จะดีมาก (ไม่งั้นข้อ 3 กับข้อ 4 จะสำเร็จได้แบบรากเลือด)
6. หัดเขียน CSS, หัดใช้ Illustrator – หลังๆเริ่มต้องใช้ แต่ว่ายังงูๆปลาๆอยู่เลย ควรจะหัดให้เป็นซักที

ตั้งเป้าไว้ที่อย่างน้อย 3 ข้อ (ปีนี้โหดวุ้ย)

สวัสดีปีใหม่ครับ